Umutlarımı Bıraktığın Gün

bana kalan bir gül yaprağıydı

sayfaların arasına sıkışan

çalmayı unuttuğun

bir kapıydı sessiz haykırışlara açılan

boş bir çamaşır ipinde dizili mandallardı

umutsuz ve tek düze olan

bir melodi, ıslığın sandığım

gecelerden gündüzlere boşalan karanlık...

aşkım ve ben

aşkım ve sen

neredeydik biz, neydik...

gözlerimizi kim bağlamıştı

seslenişlere uzandığımızda,

kim kesmişti önümüzü

dokunuşuna değdiğimde üşümezdim ben

yaşa boğulan düşler kurmazdım

umutlarımı bıraktığın gün

her şeyin sonunda, soğukta...

bir gül yaprağıydı

sayfaların arasına sıkışan

ve bana kalan yaşamda

bir kafesti aşkımdan...