İçime dolmuş yaşam
Oysa benim gözlerim kapalıydı
Dün akşam...
Ama sesleri varmış yaşamın
İşaretler ve sembolleri varmış
Düşlerimi doldurmuş yaşam
Umutlarımı bulmuş...
Gözlerimi açınca
Yüzümde ki gülen gözleri
Görmemi sağlamış
Dün akşam,
İçime dolmuş yaşam
Ben yeniden doğmuşum
Her şeye küsmüş,
Her gün yeniden öldüğümü
Düşünürken ben
Yaşam gülümsemiş bana
Senin gözlerine bürünmüş
Ve sen beni görmezken
Ama ben seni izlerken
Gülümsemiş yaşam bana
Dün akşam...
Tek renkti her şey
Çünkü insanlar sevmezdi renkleri
Oysa ben renklere hasret...
Bin renk sanmıştım seni
Tüm renklerin dışında
Asla ulaşamayacağım ufuklardaki
Gün batışlarından
Ve denizlerden
Daha muhteşem
Bin rengin vardı
Hayal gücümün sınırlarını aşan
Ben renkleri severdim
Seni sevdiğim gibi
Ama öle renkliydin ki
Şu küçücük kalbime
Sığamadı renklerin
Biliyordum sen hep
O ulaşamayacağım ufuklardaydın
Bense hiç kurtulamayacağım
İnsanların o
Tek renkli dünyasında
Olacaktım
Kapkara gözlerimle
Sana ait olan renklerden
Görebildiğim tekine sığınacaktım
Ve mavi kalbimi
Okyanusa fırlattığımda
Bin rengiyle
O ufuklarda olan sen
Binlercesi arasında
Benimkini asla bulamayacaktın!
Sessizliğimi bozamadı sesler
ve bağırdığımda
ben bile bozamadım onu
karanlığımı
dağıtamadı ışıklar
aydınlatsalar da beni
aska dokunmuştu
dudaklarım korktuğumda
şefkatti değen kalbime
kaçtığımda
durduğumda nefreti
bulmuştum oysa
ve yaraların acısı
yoktu artik
yürek sizim yoktu
bakışlarıma yerleşen boşluk
öyle bir hissizlikti ki
boğazıma yapışan ölüm bile
bırakıp gitti
İnsanlar,
O çevremizi saran kalabalık
Gülen gözler ve yüzler
Dostlarınız, umutlarınız...
Yağmur düşer saçlarınıza
Eliniz değer soğuğa
Üşürsünüz.
Çalan telefona ulaşınca
O sıcak sesi yakalar seniniz
Buzlar çözülür, gülersiniz
El sallarsınız güneşe...
Bir kurbağa vıraklar
Bir gülümseme gelip geçer
Yüzünüzden
Elinizi uzatırsınız
Bir ele değer sıcacık
Umutlara, dostluğa
Ve aşka...
Yağmur yağarken
Düşlerime sığınasım gelirdi eskiden
Odamda yalnızım
Elimde kalem, sararmış sayfalar
Ve müzik...
Ama sanki böyle değil
Her şey farklı sanki
Her şey mekanik ve yazarken bile
Hissedemiyorum sanki
Kulübenin önü çamur içinde
Yağmurun sesindeki huzur
Ve o müzik…
Kimin şarkısı bu
Kimin notaları, kimin sözleri
Kimin yaşamı bu
Ormanın içlerinden gelen
Aynı melodi, aynı düşler, aynı kapan...
Bir kaçış yok, bir şarkı yok, bir ozan yok
Sadece yağmur var
Yaşamı bir çamur birikintisine çeviren
Aynı yağmur
Sonsuz bir var oluşu simgelemek
Ya da basit parçaları oluşturmak
Karmaşa bunun neresinde
Başa çıkamayış, savaş
Zafer ve yenilgi
Peki, kazanan kim?
Yüce tanrıların savaşçıları,
Yüce tanrıların öfkesi,
Ya sıradan insanlar...
Onların yaşamları kimin umurunda
Bir kulübeye tıkılmış herhangi biri
Hiç dinmeyen yağmur
Bir avuç çamuru kim umursar?
