İçime dolmuş yaşam
Oysa benim gözlerim kapalıydı
Dün akşam...
Ama sesleri varmış yaşamın
İşaretler ve sembolleri varmış
Düşlerimi doldurmuş yaşam
Umutlarımı bulmuş...
Gözlerimi açınca
Yüzümde ki gülen gözleri
Görmemi sağlamış
Dün akşam,
İçime dolmuş yaşam
Ben yeniden doğmuşum
Her şeye küsmüş,
Her gün yeniden öldüğümü
Düşünürken ben
Yaşam gülümsemiş bana
Senin gözlerine bürünmüş
Ve sen beni görmezken
Ama ben seni izlerken
Gülümsemiş yaşam bana
Dün akşam...
Tek renkti her şey
Çünkü insanlar sevmezdi renkleri
Oysa ben renklere hasret...
Bin renk sanmıştım seni
Tüm renklerin dışında
Asla ulaşamayacağım ufuklardaki
Gün batışlarından
Ve denizlerden
Daha muhteşem
Bin rengin vardı
Hayal gücümün sınırlarını aşan
Ben renkleri severdim
Seni sevdiğim gibi
Ama öle renkliydin ki
Şu küçücük kalbime
Sığamadı renklerin
Biliyordum sen hep
O ulaşamayacağım ufuklardaydın
Bense hiç kurtulamayacağım
İnsanların o
Tek renkli dünyasında
Olacaktım
Kapkara gözlerimle
Sana ait olan renklerden
Görebildiğim tekine sığınacaktım
Ve mavi kalbimi
Okyanusa fırlattığımda
Bin rengiyle
O ufuklarda olan sen
Binlercesi arasında
Benimkini asla bulamayacaktın!
Sessizliğimi bozamadı sesler
ve bağırdığımda
ben bile bozamadım onu
karanlığımı
dağıtamadı ışıklar
aydınlatsalar da beni
aska dokunmuştu
dudaklarım korktuğumda
şefkatti değen kalbime
kaçtığımda
durduğumda nefreti
bulmuştum oysa
ve yaraların acısı
yoktu artik
yürek sizim yoktu
bakışlarıma yerleşen boşluk
öyle bir hissizlikti ki
boğazıma yapışan ölüm bile
bırakıp gitti
İnsanlar,
O çevremizi saran kalabalık
Gülen gözler ve yüzler
Dostlarınız, umutlarınız...
Yağmur düşer saçlarınıza
Eliniz değer soğuğa
Üşürsünüz.
Çalan telefona ulaşınca
O sıcak sesi yakalar seniniz
Buzlar çözülür, gülersiniz
El sallarsınız güneşe...
Bir kurbağa vıraklar
Bir gülümseme gelip geçer
Yüzünüzden
Elinizi uzatırsınız
Bir ele değer sıcacık
Umutlara, dostluğa
Ve aşka...
Yağmur yağarken
Düşlerime sığınasım gelirdi eskiden
Odamda yalnızım
Elimde kalem, sararmış sayfalar
Ve müzik...
Ama sanki böyle değil
Her şey farklı sanki
Her şey mekanik ve yazarken bile
Hissedemiyorum sanki
Kulübenin önü çamur içinde
Yağmurun sesindeki huzur
Ve o müzik…
Kimin şarkısı bu
Kimin notaları, kimin sözleri
Kimin yaşamı bu
Ormanın içlerinden gelen
Aynı melodi, aynı düşler, aynı kapan...
Bir kaçış yok, bir şarkı yok, bir ozan yok
Sadece yağmur var
Yaşamı bir çamur birikintisine çeviren
Aynı yağmur
Sonsuz bir var oluşu simgelemek
Ya da basit parçaları oluşturmak
Karmaşa bunun neresinde
Başa çıkamayış, savaş
Zafer ve yenilgi
Peki, kazanan kim?
Yüce tanrıların savaşçıları,
Yüce tanrıların öfkesi,
Ya sıradan insanlar...
Onların yaşamları kimin umurunda
Bir kulübeye tıkılmış herhangi biri
Hiç dinmeyen yağmur
Bir avuç çamuru kim umursar?
Sözlerimi,
Duydunuz mu müziğimde
Baktınız mı?
Korkum gözlerimde
Sesiniz kısık
Duyulmuyor düşlerinizde
Uzandınız mı ellerinizle
Umutlar gökyüzünde
Mavi notalar sundum size
Ama sözlerini
Unuttum yüreklerinize
Adımı sordunuz sessizliğe
Gülümsedim sadece yüzünüze
Ellerimle değdiğimde
Kalplerinize
Korktuğunuzu gördüm düşlerinizde
Yaşamaya değer anları
Unuttuğunuzu yüreklerinizde ama
Şarkım bitip çekip gittiğimde
Yaşama gülümseyebildiğinizi
Biliyordum yine de...
Hep bir şeylerin eksik olduğu yaşam
Tanımadığım bir yüze bakıyorum ben
Oysa sen biliyorsun onu
Tanıyorsun ama tanıtmıyorsun
Sorularım hep yanıtsız
Kimim ben?
Sözlerindeki sessizlik gibi
Boşlukta bıraktığın...
Hep bir şeylerin eksik olduğu yaşam
Nereye geldik bu yolla
Dönenler, dönenler var mı geri
Yalnız, yoldaşsız yürümek
Nedir bilir misin sen
Hep bir şeylerin eksik olduğu yaşam
Gözyaşlarım nerede
Hayır, saklambaç oynayamaz onlar
Dağılır giderler yalnız duramazlar
Boşluğa süzülürken bile
İki tane olurlar
Gözlerimden aşağıya...
Hep bir şeylerin eksik olduğu yaşam
Nereye açtım gözlerimi ben
Neden göremiyorum
Bağları çözmedin mi yoksa daha
Bakışlarımı yakaladığında
Sana vermiştim onları
Geri verecektin nasılsa bana
Ve ben güvenmiştim sana
Unuttun mu yoksa?
Hep bir şeylerin eksik olduğu yaşam
Düşlerimi niye aldın benden
Tek sahip olduklarımdan
Ne istedin?
Yoksa öyle olmadı mı yoksa
Suçlu sen değil misin yoksa
Her şeyi satan adice ben miyim yine
Düşlerimi ve yaşamı satan...
Hep bir şeylerin eksik olduğu yaşam
Neden peki, neden?
Gülen gözlerine
El salladığım gökyüzü
Gözyaşlarınla
Yıkamadın bu kez beni
Yıldızları göremedim
Rüyalarımda
Sevemedim ağaçları
Bu kez
Dokunamadım tenine
Ellerimle,
Dudaklarımı yakmadı
Sıcaklığın...
Gülen gözlerine
El salladığım gökyüzü
Düşlerime süzülmedin
Bu kez
Bir avuç toprak
Eklemedin saksıma
Acı bir ayaz
Yakarken bedenimi
Alıp gittiğin sıcaklığına...
Gülen gözlerine
Gülümsediğim gökyüzü
Göremedin gözlerimdeki yaşları
Ve duyamadın ağladığımı karanlıkta...
bana kalan bir gül yaprağıydı
sayfaların arasına sıkışan
çalmayı unuttuğun
bir kapıydı sessiz haykırışlara açılan
boş bir çamaşır ipinde dizili mandallardı
umutsuz ve tek düze olan
bir melodi, ıslığın sandığım
gecelerden gündüzlere boşalan karanlık...
aşkım ve ben
aşkım ve sen
neredeydik biz, neydik...
gözlerimizi kim bağlamıştı
seslenişlere uzandığımızda,
kim kesmişti önümüzü
dokunuşuna değdiğimde üşümezdim ben
yaşa boğulan düşler kurmazdım
umutlarımı bıraktığın gün
her şeyin sonunda, soğukta...
bir gül yaprağıydı
sayfaların arasına sıkışan
ve bana kalan yaşamda
bir kafesti aşkımdan...
Gözlerime birikirken yaşlar
Ne beklediniz benden
Bu dünyaya getirdiğiniz de
Ne beklediniz...
Sevgiye yer ayırmadığınız
Yaşamlarınızda
O çok meşgul olduğunuz zamanlarda
Aradığınız şeyi buldunuz mu
Korkulardan kaçıp
Kurtulabildiniz mi
Ve bana bıraktıklarınızla
Duyduğunuz gururu unutup
İsteyip istemediğimi sordunuz mu
Yalnızlığa mahkum ettiğiniz insanlarla
Yaşamaya değer bir dünya
Kurduğunuzu söylediniz
Ama saçınızı okşayan bir ele
Duyduğunuz özlemi
kalbinizden silip attığınızı
ve bunu yaptığınızda
Öldüğünüzü gördüğümü
Gerçekten anlamadınız mı?
Soğuktu sesler
Kaybolmuştun ve yalnızdın dünyada
Gün ışırken gözlerine çarptı ışık
Güneş ısıtmak isterdi
Ama sen soğuktun, karanlıktın
Ve karanlıktaydı düşler
Sen düşlerindin
Ama onları bulamazdın
Yaşam saklambaç olurdu
Saklanırdın, kaçardın
Ama bulup sobelemesi gerekendin
İşte buydu hiç anlayamadığın
Umuttu ışık, karanlıktı yaşam
Ama korkardın sen karanlıktan
Böyle derdi düşünceler
Kovaladığın beyninde kaçan
Ama durup düşünmediğin...
Eğer karanlıksa yaşam
Yaşam mıydın sen !
Rüzgar çarptığında yüzüne
Tutunmuştun seslere
Ama soğuktu sesler
Gün ışırken
Tenine değdi güneş
Sıcaktı için, sevgiydi kalbin
Sen düşlerindin
Sen yaşamdın
O zaman düşüncelerindi yaşam
Bir gündü yaşam
Gece ve gündüzdü
Evet, sen karanlıktın
Ve ışıktı kalbin
Yaşamın kalp atışlarını duyardın
Soğuktu sesler
Dokunmaya korktuğun
Ama duyamıyordun onları
gözlerini açtığında yaşama...
Gözlerime birikmişler
Ben onları dağıtmaya çalışırken
Korkup kirpiklerime saklanmışlar
Kaçarken düşlerime değmişler
Bana acımışlar
Gözlerimden yaşama akarlarken
Kızmışım onlara, bağırmışım
Çok korkmuşlar
Akamayıp
Yanaklarımda kurumuşlar
